• Effe bijkletsen met Heleen van Mierlo - Diepstraten

    7 okt 2021 Beheerder
  • Het is maandagavond 20 september dat we er eens even voor gaan zitten om wat bij te kletsen met Heleen. We doen dat in hun mooie woning aan het Middenveld nummer 16  in een prachtige nieuwe wijk. De plek waar decennialang het gevecht om de bal zich afspeelde. De plek ook waar veel Gilse voetbalgeschiedenis is geschreven en waar velen, mooie herinneringen aan hebben overgehouden. Ook Heleen - die we het woord geven en zich graag wat nader aan ons voorstelt.

    Heleen: “Ik zag het eerste levenslicht in Tilburg en wel op 8 mei 1984. Ben opgegroeid in Gilze. 'Gilze mèn durp' en zo voelt dat ook. Ik ben getrouwd met Remy van Mierlo en zijn de trotse ouders van 2 meisjes. Noa is 4 jaar en Yara 6 maanden. De tijd zal het leren, maar nu zeg ik, twee potentiële kandidaten voor de v.v.Gilze. Ik werk als ambtenaar voor de gemeente Tilburg op de afdeling Economie en Arbeidsmarkt. Dat houdt o.a. in dat we zorgen voor een goed vestigingsklimaat voor ondernemers. Ook het aantrekken van nieuwe bedrijven maakt daar deel van uit.” Waarmee Heleen de aftrap nam voor ons bijkletspraatje.

    Dan vrijdag 17 september 2021 een bijzondere dag?  Heleen: “Jazeker, het was de dag dat mijn tweelingbroer, onze Jan, in het huwelijksbootje is gestapt met Lilian. Het heeft even geduurd voor het zover was. Het coronamonster was er de oorzaak van dat de bruiloft tweemaal moest worden uitgesteld. Ondanks dat er ook deze dag nog beperkingen waren kunnen we terugzien op een prachtige dag. Ook onze Jan zijn voetbalmaten, de toppers van toen en nu de  veteranen v.v.Gilze 4, ook die gezellige mannen, droegen bij aan deze sfeervolle dag.” Zo vat Heleen deze mooie dag kort samen.

    Voetbal is jouw passie, wat wil je daar zoal over vertellen? Heleen:“Als meisje van 6 wilde ik niets liever dan voetballen. Thuis en op het op het trapveldje aan De van Wassenbergstraat kon ik me uitleven samen met Jan. Toentertijd had de v.v.Gilze nog geen meisjesteam. Bij de jongens aansluiten zag ik echt niet zitten. Toen ben ik op judo gegaan. Toch bleef er die wens om te gaan voetballen. Toen Femke van Kuijk ook wilde gaan voetballen gloorde er hoop voor mij, ik had een medestandster. In l995 was het dan zover dat pa of ma mij aanmeldde bij de v.v.Gilze.” Aldus Heleen. Dit was het begin van een lange voetballoopbaan die nog steeds voortduurt.

    Dat Heleen er niet alleen op het veld werk van maakt blijkt uit de hoeveelheid informatie die ze uit die lange periode heeft bewaard. Tal van wedstrijdverslagen en standenlijsten o.a. van het meisjesteam M.1. We lichten er één stukje tekst uit. De krantenkop luidde. S.v. Ulicoten – Gilze 0-2 Meisjes 1 kampioen najaarsreeks 1998/1999.  D'n Huib schermde een bal goed af. Speelde de bal naar blonde Peeters die op haar beurt de bal doorgaf aan Heleen onze topscoorster. Die aarzelde niet en schoot de 0-1 binnen. We moesten nog zwoegen om het kampioenschap binnen te halen. Er werd bot gespeeld op m.n Heleen en Femke. Veronique moest er met het 'wonderwater' aan te pas komen zodat Heleen weer door kon. Even later scoorde ze de 0-2 uit een voorzet van Daisy. De buit was binnen en het feest kon beginnen. Tot zover. In deze wedstrijd scoorde je twee keer. Ben je ook een afmaker? Heleen: “Zeker, ík was doelgericht. In het seizoen 2001/2002 werden we met M.A.1 zowel kampioen als bekerwinnaar en werd  ik met 33 doelpunten topscoorster.  Ook in dat seizoen speelden we, jawel, internationaal voetbal, door deel te nemen aan een toernooi bij FFC Brauweiler in Duitsland. Hier sloten we af met een zevende plek.” Zo weet Heleen zich te herinneren.

    Effe terugkomend op Heleen als goaltjesdief. Heleen: “ Ja, die kwaliteit bezat ik wel. Toch gaat het er in een teamsport meer over wat je er met elkaar van bakt. Later, na mijn juniorentijd, kwam ik beter tot mijn recht als spelverdeelster. Nu speel ik in het wat we het 30+ team noemen. We spelen éénmaal per 3 weken een toernooi met vijf teams uit buurdorpen. Geen verre reizen en stik leuk om zo nog mijn geliefde voetbal te kunnen spelen. Los van het actieve voetbal ben ik een tijdlang coördinator van de meisjes en damesteams geweest. Mijn insteek hierbij was het meisjesvoetbal te promoten. In een tijdsbestek van drie jaar zijn we doorgegroeid naar maar liefst 5 teams. Het meidenvoetbal leeft als nooit tevoren in Gilze. Een feit waarop we best trots  mogen zijn.

    In de beginjaren moesten we vechten om binnen de vereniging gezien te worden. Die situatie is beduidend verbeterd. We doen nu in geen enkel opzicht meer onder voor de mannen.” Zo zegt Heleen op besliste toon. We leggen de bal even stil. De randzaken zoals bijvoorbeeld teamuitjes, of kwam het daar niet van? Heleen: “Zeker wel, we keken uit naar ons jaarlijkse teamuitje. Zo belandden we voor een weekendje in Volendam. Onze leiders, Mart Machielsen en Toon de Vet  stapten Café 't Motje  binnen voor een pilsje en  een partijtje  biljart. Dat  was niks voor ons meiden. Voor een avondje stappen viel ons oog op  best  een ruige tent, dat leek ons wel wat. Na enige tijd voelden we er ons ongemakkelijk. Als niet Volendammer,  kregen we het gevoel te worden buitengekeken. Er werd geblowd en  gesnoven. Er hing een wazig sfeertje. De geur, de verlichting, de ons aanstarende ogen, en bovendien muziek die ons niet aanstond. Het werd steeds wat angstiger. We hadden ons er wat anders van voorgesteld. Er was weinig teamoverleg voor nodig om tot  het besluit te komen, 'wegwezen hier'. We voegden ons weer bij onze geliefde leiders Mart en Toon die zich weer over ons ontfermden, zoals dat  van goede leiders verwacht mag worden. Bij Café 't Motje kwamen we weer tot onszelf ” Zo herinnert zich Heleen met een lach.

    Het herinneringsschriftje wat al even ter sprake kwam, is beplakt met een grote NAC sticker. Betekent dat Heleen ook NAC supporter  is? Heleen: “Ik volg nog wel hun prestaties. Ooit ging ik wel met pa naar hun thuiswedstrijden kijken. Dat is verleden tijd. Pa is daar niet van weg te krijgen. Hij heeft al zo'n 30 jaar een seizoenkaart van NAC. Hij is een echte topsupporter.” Dus hem verleiden om v.v.Gilze supporter te worden, gaat niet lukken? Heleen: “We besparen ons de moeite, NAC hoort bij ons pap  hoe bedroevend de resultaten ook zijn. En dat zal zo blijven.” Zo verzekert Heleen ons.

    In 1995 werd je lid. Dat betekent je 25 jarig jubileum al weer achter je ligt. Heleen: “Dat zou je zeggen. De v.v.Gilze had in maart 2020 een uitnodiging verstuurd naar meerdere jubilarissen. Jammer maar helaas het kon niet doorgaan. Weer was het coronamonster aansprakelijk. Nu staat die huldiging gepland op 10 oktober a.s. als Gilze 1 een thuiswedstrijd speelt tegen RWB.”  Zo laat Heleen ons weten.

    In zoveel jaren v.v.Gilze heb je wellicht veel fijne herinneringen aan medespeelsters, leiders en trainers? Heleen: “Zeker, dat zijn er te veel om op te noemen. Vanzelf zijn dat al diegene waar ik mee samenspeeldde.   Ik heb bij de v.v.Gilze ervaren  dat het  deelnemen aan het verenigingsleven  belangrijk is. Het heeft mij veel gebracht.  Iedereen die dit leest mag  weten dat ik dankzij Annie Akkermans, Mart Machielsen, Henk Bijrij, Toon de Vet en Cees van Dongen  terugkijk op een prachtige tijd.  Vooral de tijd met de combi Mart en Annie was geweldig. Zou het zo weer over willen doen.” Zo zegt Heleen met enige weemoed.

    Moeiteloos hadden we ons bijkletspraatje kunnen verlengen. We hadden het kunnen hebben over de kruisbandblessure waarvoor Heleen langdurig moest revalideren. Dat haar broer Jan rechts schrijft en links trapt  en dat Heleen links schrijft en rechts trapt. (tweeling)  En dat wie café 't Motje wil gaan bezoeken in Volendam, voor bijvoorbeeld een gezellige karaoke, bedrogen uitkomt. Die is voor eens en voor altijd gesloten. We laten het hierbij. Heleen bedankt voor jouw openheid en de prettige sfeer waarin ons bijkletspraatje plaatsvond.

    Red. Jos van Dongen